Thursday, June 23, 2016

pembe bir hal için kocaman çığlık ve belki biraz ...





Geçen yaz, Yalova,
kodak 200
nikon f80

Sürekli olarak bir neden sunmaya başlayınca insan karşısındaki her kimse bir samimiyetsizlik çıkıyor ortaya. Karşıdaki hayatın hızında, hem de kolaydan, seni düşünmeden, izleyecek vakit paylaşacak vakit bile çizemezken, senin hakkında sadece senin kendin için biçtiğin lafların gölgesinde tanımaya çalışıyor. Arkadaş olmaktan, aile yakını olmaktan, eş olmaktan dost olmaktan her neyse çıkıveriyor. Tekrarlandıkça bu artık silginin ucunda son kursun kalem izine dönüşüyor; duymuyorum, görmüyorum, o kadar acıyorum ki..Oysa insanın bazen çok uzak bir göze kaçıp yerleşesi geliyor. bir de ordan bakmaya. Hayatını yığmak değil, hayat üzerine yığıldığında sakinleyecek bir yere. Benim hayatımda herkes kolaya kaçıyor, gözlerime kaçıyor. Ben de artık yuva gibi hissetmiyorum nihayetinde. 
Söyleyecek sözüm  tükendi, dünya artık bitse de gitsek gibi.

No comments:

Post a Comment

blu

geçen gün yine geçen güne gittim de geldim.