Tuesday, May 30, 2017

Dikkat gerektirip önem arz eden mevzular.


Sadece fotoğraflarımı paylaştığım, başka, bambaşka bir alan istiyorum. Bulacağım bugün yarın. Yormayan, beni hep aynı noktaya ve duygulara getirmeyen, sıkıcılıktan  uzaklaşmış ve  kişileşmemiş.  Daha çok filme geçirmek, harekete sokmak istiyorum. An'ları şarkıda hep birlikte tutmak istiyorum. Vivian Maier'i düşünüyorum. Şimdi yaşasaydı nasıl tahammül gösterebilirdi. Bulurdu bir çaresini muhakkak. Derdi sevinci; tutkusu çünkü. Ben bunu ıskalıyorum dünyalığımla. Şimdi doya doya sevebilirsiniz birbirinizi, diyorum içimden. Sonra pikniğe götürüyorum kendimi. Yemişim dilbilimini. Beklesin.


Kafam öyle dolu ki güllerin yanından kıvırta kıvırta geçen tırtılın henüz farkında oluyorum; fotoğrafa tekrar dönüp baktığımda.Yıl bitiyor, yıla dair hatırladığım dinmeyen bir yetişme hali. Yaşadığımdan çok az şey anladığım yıl. Sonra diyeceğim ki:''şimdi ki aklım olsaydı...''
Şimdi ki aklım olsaydı tırtıllla ilgilenirdim. Güllerden yaptığı yuvasına gidişi takip ederdim. Belki sonunda benden bir öykü dinler ondan bir gül şerbeti içerdik. Kısmet, her şey kısmet.

2 comments:

  1. Ama tirtil da rengiyle, deseniyle tam sanat eseri parcasi gibiymis :D

    ReplyDelete
  2. di mi? di mi? :) napalım artık.

    ReplyDelete